مردان عاشق سیاه پوش

soheilhedayat — Wed, 23 Jul 2008 09:37:18 GMT

مرا اين گونه باور كن

كمي تنها كمي بي كس

كمي از ياد ها رفته

خدا هم ترك ما كرده

خدا ديگر كجا رفته

مرا ايا گناهي هست

كه شايد به جرم ان غريبي و جدايي هست

soheilhedayat — Mon, 26 Mar 2007 14:47:18 GMT

soheilhedayat — Sat, 24 Feb 2007 19:39:18 GMT

soheilhedayat — Sat, 24 Feb 2007 19:37:18 GMT

soheilhedayat — Tue, 16 Jan 2007 09:41:55 GMT

عشق

soheilhedayat — Tue, 16 Jan 2007 09:32:43 GMT

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبدم

آرام و آسوده در خوابه خوش بودی

يک لحظه من بی تو هرگز نياسودم

من با نفس هايت نام تو را خواندم

کاش آی هوس بازم با تو نمی ماندم

روزيکه ميگفتی من با تو ميمانم

روزی که دانستی من بی تو ميميرم

روزی که با عشقت بستی به زنجيرم

بازنده من بودم اين بوده تقديرم

خوش باوری بودم پيش نگاه تو

هر دم ز چشمانت خواندم کلامی را

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبدم

آرام و آسوده در خوابه خوش بودی

يک لحظه من بی تو هرگز نياسودم

من با نفس هايم نام تو را خواندم

کاش آی هوس بازم با تو نمی ماندم

عشق تو چون برگی در دست توفان بود

دل کندن و رفتن پيش تو آسان بود

روزی به من گفتی ديگر نميما نم

گفتم که ميميرم گفتی که ميدانم

باور نميکردم هرگز جدائی را

ان آمدن با عشق اين بی وفايی را

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبدم

آرام و آسوده در خوابه خوش بودی

يک لحظه من بی تو هرگز نياسودم

من با نفس هايت نام تو را خواندم

کاش آی هوس بازم با تو نمی ماندم

soheilhedayat — Mon, 15 Jan 2007 07:46:18 GMT

soheilhedayat — Wed, 16 Aug 2006 14:08:18 GMT

بنام افریننده هستی

در شبی پر ستاره و آرام دختری در عذاب می میرد

دختری در عذاب تنهایی غرق در التهاب می میرد

در نگاه دو چشمخسته او زندگی همچو آب زیبا بود

غافل از اینکه این همه رویاست آقبت در سراب می میرد

چشمهایش پر است از حسرت حسرت لحظه های رویایی

لحظه هایی که پر ز رویا بود آن زمان چون شهاب می میرد

گریه کردند خنده ها آن شب غم وغصه های تنهایی

خندهایی که بر لبش بودند یک به یک می میرد

دست های نیاز او آن وقت روبه سوی ستاره بالا رفت

دخترک در شکوه راز و نیاز لحظه ی استجاب می میرد

او پریشان و خسته و غمگین در خیالش که اشتباهم چیست؟

این چه جرمیست هر زمان احساس در همین ارتکاب می میرد؟

زیر آوار غصه ها خم شد آهی از عمق قلب او برخواست

بی خبر از اینکه جرمش چیست پاسخی ی جواب می میرد

بعد از آن لحظه های بارانی چهره اش را کشید و قابش کرد

زیر آن هم نوشت این چهره زیر آوار قاب می میرد

آسمان پر ستاره و صاف است از ستاره تهی شد و غمگین

زیر رگبار آسمان آن شب دختری توی خواب می میرد

soheilhedayat — Wed, 16 Aug 2006 14:08:18 GMT

soheilhedayat — Wed, 16 Aug 2006 13:58:18 GMT

چه غریب است این حال! و چه در کمین! خاموش و ندیدنی است و به هنگام قوی پنجه و گریبان دَر! درست همان موقع که فراموشش کرده ای هویدا می شود، آنچنان قدرتمند و واضح که گویی همیشه بوده و از رگ گردن نزدیکتر. دلتنگی را می گویم . آن حس غریب قریب. آن حالت بی دلیل. زوزه سترگ یک گرگ. عظمتی که چون بهمنی بند یک تلنگر است. درست مثل حجم هراس آوری از یخ که آرام و بی صدا، منتظر آن جرقه بی ارزشی است تا بر سر هر کس و هر چیز آوار شود. هیچ دلیلش نیست. گاه از صدای پتکی ذره ای از جا نمی خزد و گاه از خشّستی ناچیز، همچون دیو دیوانه ای که پشه در بنی اش خزیده باشد از جای می پرد و عالمی آشوب می کند. هیچ دلیلش نیست دلتنگی. ابن الوقت ابن الوقت.
غم نیست این حال. غم کوچک است و مبتذل.گاه شود که در بطن فاجعه ای عظیم، زلزله ای، سیلی، آتشی؛ غم دنیا را تجربه کنی و در همان حال با پنجه های خونین و پاهای شکسته در پی نجات خود و دیگران باشی و گاه شود به دیدن چیزِ به عرف ناچیزی، مردن گربه ای، دیدن فقیری، دخترکی گلفروش، آنچنان دلتنگی برتو هجوم آورد که ویرانت کند. نه اشکی نه آهی نه حتی حرفی، فقط ویرانی، سکوت ... وحتی نه؛ که شود بیش بگویی و بخندی و بخندانی و بخری و بخوری و این دیو عظیم، به حجم خرچنگی پر از دود و غبار، گلویت را آنچنان چسبیده باشد که حتی بغضی آن طرف، راه نیابد. فراموشی، این مرهم عمیق ترین زخمهای دردآور و غم فزا، دلتنگی را پشیزی چاره نیست.
دلتنگی چون بهمن است، غم موج . موج می آید و می رود، گاه به کندی گاه به تندی ولی به قاعده: موجی می آید و دیگری از پسش و هرکدام را بازگشتی. بهمن که آمد گریزی نیست، و بازگشتی هم. می آید که ببلعد و بماند.
?دلتنگی، در دل بهمن از درون یخ بستن است. زوزه گرگ نا امیدی در شب سرد. آیا دلتنگم